Far far away

 

შენ დადიოდი იტალიის წვრილ და პატარა ქუჩებში, 

თავდახრით ესალმებოდი უცხოებს 

და ამბობ, რომ აპენინის ნახევარკუნძული 

არაფერია ჩემსა და ჩვენს გარეშე.

შენ იყავი კილომეტრებით შორს ჩემგან, როცა

მე, თბილისის იტალიურ ეზოებში კაბის ფრიალით მინდოდა შესვლა, ესეც იმიტომ, 

რომ ამ ყველაფერს “იტალიური” ჰქვია.

სანამ შენს საუბარს კანტად დაჰყვება ოდნავი აქცენტი, 

სანამ პასტასა და პიცას ისევ გადაეჩვევი, მე მინდა ვისეირნო თბილისში და ვთქვა, რომ კილომეტრების იქით, არის “შენ”, რომელსაც 

იტალიურად იტყვიან “tu”. 

როცა ვენეციის ბაქანზე იდექი და მატარებელს ელოდი შენი მომავალი პატარა სოფელ ქალაქისთვის, როდესაც ზუსტად ერთსა დაიმავე დროს, ერთსადაიმავე სიგარეტს ვეწეოდით, როცა 

მე ჩემს ოთახში ვიწექი იატაკზე და ვამბობდი, 

რომ არც თბილისია რამე შენსა და ჩვენს გარეშე.

და რომ თბილისური და იტალიური ღამეები ღვინით და ღვინის გარეშეც მშრალი და გამოფიტულია, როცა ჩვენს შორის კილომეტრები, მდინარეები და სხვდასახვა ქვეყნები სუნთქავს. 

Advertisements

აღდგომის ტალღები

ყოველ დილით,როდესაც პორტში ახალი გემი შემოდის და ნელ – ნელა ღუზას დაბლა უშვებს,
მე ჩემს აივანზე,რომელიც ზუსტად ზღვისპირა ქალაქის პორტს გადაჰყურებს ვდგავარ და მშვიდად ვუყურებ,
როცა გემი ჩერდება და მხოლოდ წყლის,
თითქოს როგორი პატარა ტალღები არწევს მას.
(more…)

ჩემი შვილების  დედა
ლილისფერი ხასიათისაა,
მსხმოარე ალუბლები აცვია,
სხეულით დააქვს ბედნიერება
და ყველასათვის სამყოფი სიყვარული.

ჩემი ოჯახი
ზურმუხტისფერია და ოთახებად, ზღურბლებად
დანაწილებული სევდა აქვს თან .

ჩემი შვილების დედა

7:14PM

26981580_1583458541731211_1650306053_o
შენი ცისფერი ღამეები,
შენი ფერადი სიზმრები,
წარმოდგენები,
რომელშიც ცხოვრობ
ძვლების გროვაა და მეტი არაფერი. (more…)

Rest of years

4A3EB854-A582-4216-AA1C-272C06C2ED43იმ სადგურებს
რომელსაც მე ყოველ დილით გავდივარ,
იმ ბაქანს
რომელზეც ყოველ დილას ქალაქის მატარებელს ველოდები
შენი ფეხის ნაკვალევი ეტყობა.
მე მიყვარს შენი
ლამაზი ტერფები და ძვლები,
რომელიც დასერვისგან ვარდისფერი შრამებითაა სავსე.
თოვს.
ხელები მეყინება.
ჩემი ხელები,
რომელიც თოვლიან ამინდში უფრო მეტად
მგრძნობიარე ხდება,
რომელიც სიგარეტის სუნად ყარს,
რომელიც სიცივეში სკდება და სისხლი სდის
ეძებენ შენს ხელებს,
რომ ცოტა მაინც გათბნენ.
თოვლში,
როცა ბაქანზე ვდგავარ და ვფიქრობ,
რომ შენ ახლა
გძინავს
და სულ არ გადარდებს
რომ მე, რომელიც დილით
გაყინულ შრამებს განსაკუთრებულად ვუვლი
შენს თვალებში ვკვდები,
და თანახმა ვარ,
ყოველ საღამოს
გარდავიცვალო შენი შუშის თვალებიდან წამოსულ ცრემლებში.
მე მახსოვს ის საღამო,
როცა ჩვენ კაფეში ვისხედით და ცხელ გლინტვეინს ვსვამდით,
მე მახსოვს ის კაფე იყო
ყვავილებით სავსე,
მტკვრის ხედით,
ლამაზი მბჟუტავი განათებებით
და მე გიკითხავდი ლექსებს,
რომ საკუთარ
თავებს
ვერ დავემალებით,
რომ პრობლემები, რომელთაც ვიქმნით სულაც არ არის
მძიმე.
ჩვენი ზამთრის ღამეები იყო თეთრი ფერის და სისხლიანი.
ჩვენ ვსვამდით გლინტვეინს და საერთო ამოსუნთქვას ვაყოლებდით დესერტად,
ჩვენ ვეფერებოდით ერთმანეთს
იმ ღამეს,
ზუსტად იმ ღამეს,
როცა
ერთმანეთი აღარ გვიყვარდა.
წარმოვიდგენ,რომ ერთხელ
თოვლიან ბაქანზე როცა ვიდგები
შენ ისევ გამოჩნდები და ყველაფერი რაც ერთმანეთში იმ ღამეს ჩავტოვეთ ისევ აღდგება,
ისევ დაინახავ იმას რასაც ჩემს ცხოვრებაში არსებული
ადამიანები
წლების
განმავლობაში ეძებდნენ და ვერ ხედავდნენ,
ისევ შეძლებ
რომ დამიცვა
იმ სურვილებისგან
რომელიც მე
მაქვს.
და შენი ჩემში არსებობა
უფრო ნაზი იქნება,
როცა ამ ქალაქში მეორედ მოთოვს,
როცა გლინტვეინს
რომელსაც ყოველ საღამო მივირთმევთ
დარიჩინის სუნი უფრო
მეტად ექნება.

 

დაბადება

tumblr_oq82quFsyt1uvsi7jo2_1280 (1).jpg tumblr_oq82quFsyt1uvsi7jo1_1280

 

როცა ქალაქი ნისლის სუნად ყარს და მთელი ღამე სუსხითაა სავსე
მე ჩემს ოთახში ვზივარ და ერთადერთი რაზეც ვფიქრობ
შენი თხელი კანი
და მისი მსუბუქი, მკვეთრი სუნია. (more…)